Utrecht Fixed Gear

Wat doe je op zondagmiddag als de regen met bakken uit de lucht komt en het KNMI waarschuwt voor storm. Dan stap je op je fixie en ga je fijn een stukje fietsen.

En zo troffen afgelopen zondag tien fietsers uit Utrecht en omgeving elkaar in Bagels & Beans aan de Biltstraat. Omgeving Utrecht is een ruim begrip omdat ook Bram uit Arnhem zich bij het gezelschap aansluit. Ab is ziek maar komt nog wel even een kopje thee drinken om vervolgens weer zo snel mogelijk zijn bed in te duiken (neem ik aan).

Na de nodige wachttijd voor een bakje koffie en het vooruitzicht dat het toch niet meer droog gaat worden hijst eenieder zich in zijn regenkleding in de ijdele hoop nog een beetje droog rond te komen. De enige vrouw in het gezelschap besluit niet mee te fietsen, achteraf misschien wel de verstandigste van ons allemaal.

Tevergeefs zoekend naar een supermarkt die ook op zondag van zijn spullen af wil verlaten we, sommigen onder ons met een lege maag, de stad. Bij Amelisweerd loopt de regenwater al langzaam mijn schoenen in. Wie zo slim is geweest een spatbordje te monteren krijgt geen natte reet maar wel het water van zijn voorganger (zonder spatbord) in zijn gezicht.

Voordeel van dit weer is wel dat je de weg eigenlijk met niemand hoeft te delen. Heerlijk rustig dus. Via Zeist en Bosch en Duin gaan we richting Bilthoven. Daar hebben we de eerste afvaller, niet zo gek als het water ondertussen je onderkleding heeft weten te bereiken en je binnen vijf minuten onder een warme douche kan staan.
Op de Konigin Wilhemina weg (N417) aangekomen splitsen we ons op. Pieter Aart trekt het niet langer op één reep chocolade als ontbijt. Met vier man maken we het geplande rondje nog af. Als Ben het tempo op de Kerkdijk even zachtjes opvoert krijg ik er bijna spijt van dat ik niet ook voor de kortste weg naar Utrecht heb gekozen. Via de Maarseveense plassen en de Vecht naderen we Utrecht weer snel en dreigt het bijna droog te worden.

Op het Domplein aangekomen geen spoor van de andere groep. De franse delegatie die als enige in het bezit was van Pieter Aarts telefoonnummer staat ondertussen onder de douche en dus vinden we elkaar niet meer terug. We drinken nog even een biertje bij de Zaak en stappen dan weer op de fiets om zo snel mogelijk een warme douche te vinden.

“Gelukkig hebben we de foto’s nog” kunnen we helaas niet zeggen omdat niemand zijn toestel aan de zondvloed durfde bloot te stellen. Volgende keer beter.

Het was nat, heel nat maar toch een leuke middag. Iedereen bedankt!